Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandóww sprawie eliminowania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz zapobiegania uchylaniu się i unikaniu opodatkowania

Artykuł 1

Zakres podmiotowy

1. Niniejsza konwencja dotyczy osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym lub obu Umawiających się Państwach.

2. Dla celów niniejszej konwencji, dochód uzyskany przez lub za pośrednictwem podmiotu lub struktury, które są uznawane w całości lub w części za transparentne podatkowo zgodnie z prawem podatkowym któregokolwiek Umawiającego się Państwa, będzie uważany za dochód osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Umawiającego się Państwa, ale tylko w zakresie, w jakim ten dochód dla celów opodatkowania przez to Państwo jest traktowany jako dochód osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium tego Państwa.

Artykuł 2

Podatki, których dotyczy Konwencja

1. Niniejsza konwencja dotyczy podatków od dochodu, bez względu na sposób ich poboru, które pobiera się na rzecz Umawiającego się Państwa lub jego jednostek terytorialnych albo organów lokalnych.

2. Za podatki od dochodu uważa się wszystkie podatki, które pobiera się od całego dochodu lub od części dochodu, włączając podatki od zysku z przeniesienia własności majątku ruchomego lub nieruchomego, podatki od ogólnych kwot płac lub wynagrodzeń wypłacanych przez przedsiębiorstwa, jak również podatki od przyrostu majątku.

3. Do aktualnie istniejących podatków, których dotyczy konwencja, należą w szczególności:

a) w Niderlandach:
– podatek dochodowy (de inkomstenbelasting),
– podatek od płac (de loonbelasting),
– podatek od spółek (de vennootschapsbelasting), włączając udział Rządu w zyskach netto pochodzących z eksploatacji zasobów naturalnych zgodnie z ustawą o górnictwie z 1810 r. (Mijnwet 1810) w związku z koncesjami wydanymi od 1967 r. lub zgodnie z ustawą o górnictwie na obszarze szelfu kontynentalnego Holandii z 1965 r. (Mijnwet Continentaal Plat 1965),
– podatek od dywidend (de dividendbelasting),
zwane dalej „podatkiem niderlandzkim”,

b) w Rzeczypospolitej Polskiej:
– podatek dochodowy od osób fizycznych, i
– podatek dochodowy od osób prawnych,
zwane dalej „podatkiem polskim”.

4. Niniejsza konwencja będzie miała także zastosowanie do wszystkich podatków takiego samego lub w istotnym stopniu podobnego rodzaju, które po podpisaniu niniejszej konwencji zostaną wprowadzone obok istniejących podatków lub w ich miejsce. Właściwe organy Umawiających się Państw będą informowały się wzajemnie o zasadniczych zmianach dokonanych w ich ustawach podatkowych.

Artykuł 3

Definicje ogólne

1. W rozumieniu niniejszej konwencji, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej:

• a) określenie „Umawiające się Państwo” oznacza w zależności od kontekstu Królestwo Niderlandów (Niderlandy) lub Rzeczpospolitą Polską (Polskę); określenie „Umawiające się Państwa” oznacza Królestwo Niderlandów (Niderlandy) i Rzeczpospolitą Polską (Polskę),
• b) określenie „Niderlandy” oznacza część Królestwa Niderlandów położoną w Europie, w tym jego morze terytorialne oraz wszelkie obszary poza morzem terytorialnym, nad którymi zgodnie z prawem międzynarodowym Niderlandy sprawują jurysdykcję lub suwerenne prawa w odniesieniu do dna morskiego, jego podglebia i przyległego do nich słupa wody oraz ich zasobów naturalnych,
• c) określenie „Polska” użyte w sensie geograficznym oznacza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym każdy obszar poza jej wodami terytorialnymi, nad którymi na podstawie ustawodawstwa Rzeczypospolitej Polskiej i zgodnie z prawem międzynarodowym Rzeczpospolita Polska sprawuje suwerenne prawa nad dnem morskim, jego podglebiem, przyległym do nich słupem wodnym i nad ich zasobów naturalnymi,
• d) określenie „osoba” oznacza osobę fizyczną, spółkę oraz każde inne zrzeszenie osób,
• e) określenie „spółka” oznacza osobę prawną lub inną jednostkę organizacyjną, którą dla celów podatkowych traktuje się jako osobę prawną,
• f) określenia „przedsiębiorstwo jednego Umawiającego się Państwa” i „przedsiębiorstwo drugiego Umawiającego się Państwa” oznaczają odpowiednio przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym Umawiającym się Państwie i przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie,
• g) określenie „transport międzynarodowy” oznacza wszelki transport statkiem morskim lub statkiem powietrznym albo statkiem eksploatowanym w żegludze śródlądowej przez przedsiębiorstwo, którego miejsce faktycznego zarządu znajduje się w Umawiającym się Państwie, z wyjątkiem przypadku, gdy taki statek morski, statek powietrzny lub statek żeglugi śródlądowej jest eksploatowany wyłącznie między miejscami położonymi w drugim Umawiającym się Państwie,
• h) określenie „obywatel” oznacza każdą osobę fizyczną posiadającą obywatelstwo Umawiającego się Państwa oraz każdą osobę prawną, spółkę osobową lub stowarzyszenie utworzone na podstawie ustawodawstwa obowiązującego w tym Państwie,
• i) określenie „właściwy organ” oznacza: (i) w przypadku Niderlandów – Ministra Finansów lub jego upoważnionego przedstawiciela; (ii) w przypadku Polski – Ministra Finansów lub jego upoważnionego przedstawiciela,
• j) określenie „uznawany fundusz emerytalny” Państwa oznacza podmiot lub strukturę ustanowioną w tym Państwie, która jest uznawana za odrębną osobę zgodnie z prawem tego Państwa, i która została utworzona i działa wyłącznie lub prawie wyłącznie w celu administrowania, dostarczania lub inwestowania świadczeń emerytalnych.

2. Przy stosowaniu niniejszej konwencji przez Umawiające się Państwo, jeżeli z kontekstu nie wynika inaczej, każde określenie, które nie zostało w niej zdefiniowane, będzie miało takie znaczenie, jakie przyjmuje się zgodnie z prawem tego Państwa w zakresie podatków, do których ma zastosowanie niniejsza konwencja.

Artykuł 4

Miejsce zamieszkania lub siedziba

1. W rozumieniu niniejszej konwencji określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce pobytu, miejsce zarządu albo jakiekolwiek inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny, jak również uznawany fundusz emerytalny tego Państwa. Jednakże określenie to nie obejmuje osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód osiągany ze źródeł w tym Państwie lub majątek w nim położony.

2. Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad:

• a) osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych);
• b) jeżeli nie można ustalić, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa;
• c) jeżeli osoba przebywa zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się, że ma ona miejsce zamieszkania w tym Państwie, którego jest obywatelem;
• d) jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, to właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną tę kwestię w drodze wzajemnego porozumienia.

3. Jeżeli ze względu na postanowienia ustępu 1, osoba inna niż osoba fizyczna ma siedzibę na terytorium obydwu Umawiających się Państw, właściwe organy Umawiających się Państw podejmą starania do określenia w drodze wzajemnego porozumienia na terytorium którego z Umawiających się Państw będzie uważać się, że dana osoba ma siedzibę dla celów niniejszej konwencji, mając na względzie miejsce położenia jej faktycznego zarządu, miejsce utworzenia lub inny sposób jej ustanowienia oraz wszelkie inne mające znaczenie czynniki. W razie braku osiągnięcia takiego porozumienia, osoba ta nie będzie uprawniona do jakiejkolwiek ulgi lub zwolnienia od podatku przewidzianych w niniejszej konwencji.

Artykuł 5

Zakład

1. W rozumieniu niniejszej konwencji, określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność gospodarcza przedsiębiorstwa.

2. Określenie „zakład” obejmuje w szczególności: a) miejsce zarządu, b) filię, c) biuro, d) fabrykę, e) warsztat i f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

3. Plac budowy lub prace budowlane albo instalacyjne stanowią zakład tylko wtedy, gdy trwają one dłużej niż 12 miesięcy.

4. Uważa się, że określenie „zakład” nie obejmuje użytkowania placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostawy dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa, bądź stałych placówek utrzymywanych wyłącznie w celach o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.

5. Ustęp 4 nie ma zastosowania, jeśli przedsiębiorstwo lub podmiot ściśle powiązany wykonuje działalność w tym samym miejscu lub dwóch miejscach i działania te stanowią uzupełniające kroki będące częścią spójnych operacji gospodarczych.

6. Jeżeli osoba (inna niż niezależny przedstawiciel) działa na rzecz przedsiębiorstwa i zwyczajowo zawiera umowy lub odgrywa główną rolę w doprowadzaniu do ich zawarcia bez istotnych zmian, przedsiębiorstwo to uważa się za posiadające zakład w tym Państwie.

7. Nie uważa się, że przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie tylko z tego powodu, że podejmuje ono czynności za pośrednictwem maklera, generalnego komisanta albo jakiegokolwiek innego niezależnego przedstawiciela, pod warunkiem, że te osoby działają w ramach swojej zwykłej działalności. Wyjątek stanowią osoby działające wyłącznie lub prawie wyłącznie w imieniu przedsiębiorstw ściśle powiązanych.

8. Pojęcie ścisłego powiązania definiuje się poprzez bezpośrednią lub pośrednią kontrolę wynoszącą więcej niż 50% rzeczywistych praw lub praw głosu w spółce.

9. Sam fakt kontroli nad spółką zależną nie wystarcza, aby jakąkolwiek z tych spółek uważać za zakład drugiej spółki.

Artykuł 6

Dochód z majątku nieruchomego

1. Dochód osiągany przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie z majątku nieruchomego (włączając dochód z gospodarstwa rolnego lub leśnego), położonego w drugim Umawiającym się Państwie, może być opodatkowany w tym drugim Państwie.

2. Określenie „majątek nieruchomy” definiuje się według prawa Państwa, w którym majątek ten jest położony (statki morskie, powietrzne i śródlądowe nie stanowią majątku nieruchomego).

3. Postanowienia stosuje się do dochodu z bezpośredniego użytkowania, najmu, dzierżawy lub każdego innego rodzaju korzystania z nieruchomości, w tym dochodów z majątku nieruchomego przedsiębiorstwa oraz służącego do wykonywania wolnego zawodu (ustęp 4).

Artykuł 7

Zyski przedsiębiorstw

1. Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim Umawiającym się Państwie poprzez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo prowadzi działalność w ten sposób, zyski które można przypisać temu zakładowi, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

2. Zakładowi przypisuje się takie zyski, jakie mógłby on osiągnąć, gdyby był samodzielnym i niezależnym przedsiębiorstwem zaangażowanym w taką samą lub podobną działalność, biorąc pod uwagę wykonywane funkcje, zaangażowane środki oraz ryzyka.

3. Jeżeli jedno Państwo koryguje i opodatkowuje zyski zakładu, drugie Państwo (w przypadku zgody z tą korektą) dokona odpowiedniej korekty kwoty podatku w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania. W przypadku braku zgody, państwa eliminują podwójne opodatkowanie w drodze wzajemnego porozumienia.

4. Jeżeli zyski obejmują kategorie dochodów uregulowane odrębnie w innych artykułach konwencji, postanowienia tamtych artykułów mają pierwszeństwo.

Artykuł 8

Transport międzynarodowy

1. Zyski osiągane z eksploatacji w transporcie międzynarodowym statków morskich lub statków powietrznych podlegają opodatkowaniu tylko w tym Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się miejsce faktycznego zarządu przedsiębiorstwa. Dotyczy to również zysków z eksploatacji statków żeglugi śródlądowej (ustęp 2).

3. Sytuacje, w których miejsce faktycznego zarządu znajduje się na pokładzie statku, przypisuje się do portu macierzystego lub miejsca zamieszkania osoby eksploatującej.

4. Zyski obejmują również dzierżawę statków bez załogi, o ile ma ona charakter uboczny. Przepisy stosuje się także do udziałów w umowach poolowych i wspólnych międzynarodowych związkach eksploatacyjnych (ustęp 5).

Artykuł 9

Przedsiębiorstwa powiązane

1. Jeżeli między dwoma przedsiębiorstwami powiązanymi kapitałowo lub zarządczo w ich stosunkach handlowych zostaną narzucone warunki odbiegające od wolnorynkowych, zyski, które jedno z nich osiągnęłoby bez tych warunków, mogą być odpowiednio opodatkowane. Porozumienia o podziale kosztów oparte na zasadach wolnorynkowych nie stanowią same w sobie takich warunków.

2. W przypadku korekty i opodatkowania zysków przez jedno Państwo, drugie Państwo dokona odpowiedniej korekty wymierzonego podatku, a właściwe organy w razie konieczności będą się ze sobą konsultować.

Artykuł 10

Dywidendy

1. Dywidendy wypłacane przez spółkę mająca siedzibę w Umawiającym się Państwie osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

2. Dywidendy takie mogą być jednak opodatkowane także w państwie siedziby spółki wypłacającej, lecz podatek nie może przekroczyć:

• a) 0% kwoty brutto, jeżeli rzeczywistym beneficjentem jest uznawany fundusz emerytalny drugiego Państwa, zwolniony z podatku u siebie;
• b) 5% kwoty brutto, jeżeli rzeczywistym beneficjentem jest spółka posiadająca bezpośrednio co najmniej 10% kapitału spółki wypłacającej;
• c) 15% kwoty brutto we wszystkich pozostałych przypadkach.

6. Postanowień tych nie stosuje się, jeśli odbiorca dywidend wykonuje w państwie źródła działalność gospodarczą poprzez położony tam zakład (lub stałą placówkę wolnego zawodu), a udział rzeczywiście wiąże się z tym zakładem. Wtedy stosuje się odpowiednio Artykuł 7 lub 14.

Artykuł 11

Odsetki

1. Odsetki powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie z drugiego Państwa mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

2. Mogą być też opodatkowane w państwie ich powstania, lecz podatek tak ustalony nie może przekroczyć 5% kwoty brutto.

3. Odsetki podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie odbiorcy, jeżeli są wypłacane z tytułu pożyczek rządowych, gwarantowanych przez instytucje publiczne promocji eksportu, kredytów handlowych na wyposażenie, pożyczek bankowych, obligacji rządowych lub na rzecz uznawanego funduszu emerytalnego (litery a-f).

5. Definicja odsetek obejmuje dochody z wszelkiego rodzaju wierzytelności, z wyłączeniem dochodów traktowanych jako dywidendy na mocy Artykułu 10. Przypadki działalności przez zakład reguluje ustęp 6, a kwestie nadwyżek wynikających ze szczególnych powiązań – ustęp 8.

Artykuł 12

Należności licencyjne

1. Należności licencyjne powstające w Umawiającym się Państwie i wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Państwie mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie.

2. Mogą być także opodatkowane w państwie powstania, lecz podatek nie może przekroczyć 5% kwoty brutto. Definicja obejmuje użytkowanie praw autorskich, patentów, znaków towarowych, technologii oraz urządzeń przemysłowych (ustęp 4).

5. Postanowień nie stosuje się w przypadku faktycznego związania praw z działalnością zakładu lub stałej placówki wolnego zawodu (stosuje się odpowiednio Art. 7 lub 14). Sytuacje szczególnych powiązań i nadpłaconych części reguluje ustęp 7.

Artykuł 13

Zyski z przeniesienia własności majątku

1. Zyski z przeniesienia własności majątku nieruchomego mogą być opodatkowane tam, gdzie ten majątek jest położony. Zyski z majątku ruchomego zakładu lub stałej placówki podlegają opodatkowaniu w państwie zakładu (ustęp 2).

3a. Klauzula nieruchomościowa: Zyski ze zbycia udziałów, akcji lub porównywalnych praw (np. w spółce osobowej lub truście) mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jeżeli w okresie 365 dni poprzedzających ich zbycie, ich wartość pochodziła bezpośrednio lub pośrednio w więcej niż 75% z majątku nieruchomego położonego w tym drugim Państwie. Zasada ta nie dotyczy uznawanych funduszy emerytalnych.

4. Zyski z przeniesienia własności wszelkiego innego majątku podlegają opodatkowaniu wyłącznie w państwie rezydentury zbywcy. Szczególne uprawnienia państw do opodatkowania emigrujących osób fizycznych w okresie do 10 lat określa ustęp 5.

Artykuł 14

Wolne zawody

1. Dochód z wolnego zawodu podlega opodatkowaniu tylko w państwie rezydentury, chyba że osoba dysponuje stałą placówką w drugim Państwie. Wtedy dochód może być opodatkowany w drugim Państwie w zakresie przypisanym tej placówce.

2. Definicja wolnego zawodu obejmuje w szczególności samodzielną działalność naukową, literacką, artystyczną, wychowawczą, jak również lekarzy, prawników, inżynierów, architektów, dentystów i księgowych.

Artykuł 15

Praca najemna